ΜΙΑ ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΨΥΧΗΣ ΚΑΙ ΕΝΑ ΔΗΜΟΣΙΟ “ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ¨ ΔΕΝ ΕΒΛΑΨΑΝ ΠΟΤΕ ΚΑΝΕΝΑ!!

Ήταν δεν ήταν 9 ετών…τον κοίταζες να τρέχει, να χτυπά τη μπάλα με τη ρακέτα όσο πιο δυνατά μπορούσε, να ιδρώνει, να πεισμώνει με ηρεμία που με ξένιζε και έπαιρνα για αδιαφορία…αλλά να μην του βγαίνει…να χάνει, να κοιτά προς εμένα που καθόμουν έξω από το γήπεδο και να σκύβει το κεφάλι..

Το πάλεψε για πάνω από μία ώρα…τον κοιτούσα και έβλεπα μόνο τους πόντους να φεύγουν, τις στιγμές που έκανε λάθος, την αδυναμία του να ελέγξει το μικροκαμωμένο κορμί του, τα λάθος σερβίς και τα διπλά σφάλματα…θυμάμαι τη χειραψία που έκανε με το νικητή αντίπαλό του, το ψύχραιμο βάδισμα του να πάρει τη τσάντα του και να βγει έξω από το γήπεδο.

Θυμάμαι και τα κλάματα που έβαλε όταν ήρθε κοντά μου, όχι γιατί έχασε αλλά γιατί μπορούσε να δει κατά τη διάρκεια του αγώνα το ύφος μου, τις κινήσεις μου, την απογοήτευσή μου σε κάθε του λάθος…θυμάμαι τις φωνές μου όταν του εξηγούσα τα λάθη του στον αγώνα…τα θυμάμαι όλα σαν να ήταν χθες, σαν να τα ζω ακόμα.

Έτρεχα να προλάβω, πήγε 9 το βράδυ και εγώ ακόμα ήμουν μάθημα στο πανεπιστήμιο…ήμουν τόσο κουρασμένος, έκανε κρύο και πεινούσα αφού δεν είχα φάει όλη μέρα αλλά το μόνο που σκεφτόμουν ήταν ότι άργησα. Είχε ξεκινήσει ο αγώνας όταν είχα φτάσει, κάθισα και προσπαθούσα να δω το σκορ στον πίνακα…4-3 έχανε, χαμογέλασα…κοιτούσα τις κινήσεις του, τα χτυπήματά του, κοιτούσα και τον αντίπαλό του, δυνατό παιδί φαινόταν.

Κοιτούσα δύο 18χρονα παιδιά, άντρες, να τρέχουν, να κοπιάζουν, να χτυπάνε το μπαλάκι του τένις με τεχνική, δύναμη, να χάνουν πόντους, να κερδίζουν…κοίταζα ένα άντρα πλέον να έχει την ίδια ηρεμία που είχε και τότε όταν ήταν 9 αλλά τώρα δεν έβλεπα αδιαφορία…έβλεπα πάθος, ωριμότητα, ευγένεια, αθλητική παιδεία και ψυχική δύναμη, αυτά έβλεπα.

Με κοίταξε σε κάποια φάση και μου έγνεψε με την ρακέτα…ύψωσα το χέρι και του χαμογέλασα. Το παιχνίδι τελείωσε, έχασε 6-3 και 6-1, έκανε χειραψία με τον αντίπαλο, του ευχήθηκε καλή επιτυχία για τη συνέχεια, πήρε τη τσάντα του και ήρθε κοντά μου…παράξενο, δεν ένιωθα καθόλου λύπη ούτε θυμό, μόνο περηφάνεια…κάναμε μια χειραψία, του είπα μπράβο και φύγαμε για το αυτοκίνητο. Σκέφτηκα να μη ρωτήσω κάτι…”δεν έπαιξα και πολύ καλά…έκανα πολλά λάθη, δεν είχα αντοχή…μου λείπουν προπονήσεις” μου είπε με φωνή σταθερή σα να μην είχε μόλις παίξει για δύο ώρες.

Του χαμογέλασα, “δεν πειράζει, φυσικό είναι”, του είπα και μέσα μου γινόμουν κομμάτια γιατί εγώ ήμουν ο λόγος που δεν είχε ούτε αντοχή ούτε προπονήσεις…δεν μπορούσα πια να πληρώνω τα τεράστια ποσά για τις προπονήσεις του για να είναι ανταγωνιστικός και να κάνει πρωταθλητισμό.

“Τι θα φάμε;” με ρώτησε και αλλάξαμε κουβέντα. Ξέρετε κάτι όμως; Παρ’ όλες τις ενοχές μου, έβλεπα ένα άντρα δίπλα μου να κάνει αυτοκριτική, να αναλύει μόνος του τα λάθη του, να νιώθει αυτοπεποίθηση, με ωριμότητα, με ψυχραιμία…η σκέψη μου πήγε χρόνια πίσω όταν ήταν πιτσιρικάς και σε εκείνο το παιχνίδι…ναι, τώρα βλέπω πόσο δυνατός χαρακτήρας ήταν και είναι, βλέπω πόσο λάθος είχα τότε εγώ απέναντι του και βλέπω ξεκάθαρα τι άνθρωπος θα είναι στην κοινωνία αυτός ο νέος.

Αυτή είναι η επιτυχία κάθε γονιού, να βλέπει τα παιδιά του να ξέρουν να κερδίζουν αλλά και να χάνουν, να μην το βάζουν κάτω, να μη χάνουν την πίστη στον εαυτό τους και στις δυνάμεις τους και να μην κάνουν εκπτώσεις στο χαρακτήρα τους και στα πιστεύω τους.

Το γήπεδο του τένις και κάθε γήπεδο, είναι μια μικρογραφία της ζωής…πρέπει να το οργώσεις και να το ποτίσεις με τον ιδρώτα σου για να δρέψεις τους καρπούς των κόπων σου, χρησιμοποιώντας ως  εργαλεία την ηθική, το σεβασμό, την ηρεμία, τις γνώσεις, το χαρακτήρα και μετά το ταλέντο σου. Τι άλλο μπορεί να θέλει ένας γονιός από τα παιδιά του…μόνο αυτό!

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ένα μεγάλο ευχαριστώ και το σεβασμό μου στον προπονητή του και φίλο μου, Πάρη Κυρίλλου, που του έμαθε πως πρέπει να είναι ένας σωστός αθλητής και που τον στήριξε και με στήριξε στις δύσκολες στιγμές, που του έδωσε την ευκαιρία να συνεχίσει να αθλείται και προπάντων του στάθηκε σαν προπονητής αλλά και σα φίλος!

Σας ευχαριστώ 

Μάριος Χριστοδούλου

Πατέρας του Αντρέα Χριστοδούλου, αθλητή της On Court Academy που εδρεύει στο Lemon Park

Leave a reply